آنسامبل آوای انسانی در سال ۱۴۰۱ با هدف پژوهش پیرامون سرچشمه‌های صدا در انسان و امکان‌های ارتباط چندلایه و حسی از طریق صدا شکل گرفت. روند تمرین، بازآفرینی و اجرای آثار در این گروه همچون یک لابراتوار پژوهشی عمل می‌کند؛ جایی برای پژوهش و توسعه‌ی پیوسته‌ی شیوه‌های تمرینی نو که همواره بر پیوند میان حرکت، صدا و آواز تمرکز دارند تا اجرایی که در سطحی حسی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کنند را بیافرینند. تمامی اعضای آنسامبل دارای تجربه‌ها و تحصیلات گوناگون در حوزه‌های موسیقی و تئاتر هستند. در طی ۱۵ سال گذشته، آن‌ها تمرکز خود را بر توسعه‌ی مهارت‌های بدنی و موسیقایی خود به‌عنوان اجراگر گذاشته‌اند. اعضای گروه علاوه بر همکاری در آنسامبل، در پروژه‌ها و گروه‌های دیگر همچون گروه تئاتر «بین»، پروژه‌های «موسیقی برای همه»، و «جشنواره‌ی موسیقی معاصر تهران» نیز فعالیت دارند.

برای آنسامبل آوای انسانی، حفظ روح جمعی و کار گروهی اهمیت بسیاری دارد؛ فضایی که در آن اعضا بتوانند تجربه‌های خود را به اشتراک بگذارند، از یکدیگر بیاموزند و در برابر هم مسئول باشند. ما باور داریم چنین رویکردی می‌تواند در گذر سال‌ها تمرین و همکاری، به خلق زبانی منحصربه‌فرد و متدولوژی خاص خود بینجامد. تمرین، تجربه و استمرار، ارکان اصلی کار در آنسامبل هستند. ما تلاش می‌کنیم این مفاهیم را از مسیر حرکت میان تمرینات بدنی اجراگر و تجربه‌های صوتی‌اش درک کنیم. آوای انسانی، گروهی است متشکل از افرادی که تجربه‌های خود را در قالب‌های گوناگون با یکدیگر به اشتراک می‌گذارند.