در هر تجربه عوامل ناشناخته بیشماری وجود دارد و همچنین هر واقعیت مشخص همواره بسیاری ناشناخته دارد.
آنسامبل آوای انسانی در سال ۱۴۰۱ با هدف پژوهش پیرامون سرچشمههای صدا در انسان و امکانهای ارتباط چندلایه و حسی از طریق صدا شکل گرفت.
روند تمرین، بازآفرینی و اجرای آثار در این گروه همچون یک لابراتوار پژوهشی عمل میکند؛ جایی برای پژوهش و توسعهی پیوستهی شیوههای نوین تمرین که همواره بر پیوند میان حرکت، صدا و آواز تمرکز دارند تا اجرایی که در سطحی حسی با مخاطب ارتباط برقرار میکنند را بیافرینند.
تمامی اعضای آنسامبل دارای تجربهها و تحصیلات گوناگون در حوزههای موسیقی و تئاتر هستند. در طی ۱۵ سال گذشته، آنها تمرکز خود را بر توسعهی مهارتهای بدنی و موسیقایی بهعنوان اجراگر گذاشتهاند.
طراح و سرپرست گروه:
نوید گوهری
اجراگران:
سارا اکبری، آرش فتاحی، محمد مجد طاهری، نیلوفر ندایی، طاهره هزاوه
دستیار اجرایی:
نازنین عیسیزاده آرایی
آنسامبل آوای انسانی فرمی از اجرا را به وجود آورده که در آن سرچشمههای رفتارهای بشری را که در آن صوت/ آوا بخشی از «بودن» است، مورد پژوهش عملی قرار میدهد. این اجرا را میتوان به دروازه «حواس بیولوژیک» تعبیر کرد. یک مواجهه مستقیم با اجراگران و شبکهای صدایی که چندین ارتباط و تاثیر همزمان را ایجاد میکند.
متدولوژی چرخهی آغازین حاصل بیش از دو سال پژوهش عملی اعضای آنسامبل آوای انسانی است که در قالب پروژهای با عنوان «بودن، بهسوی احساسات محض» انجام شده است. این متد به دنبال بازاندیشی در نسبت میان آگاهی، ادراک، صدا و بدن است و تلاش میکند از طریق تمرینهای عملی به سوی نوعی «بودن» حرکت کند که پیشافرمی، پیشا نمادین، پیشازبانی و مبتنی بر ادراک حسی است.
«الموت» یک اثر سمفونیک بدیع از گروه موسیقی آوانگارد لایباخ است که بر اساس رمانی به همین نام اثر ولادیمیر بارتول ساخته شده است. این اثر توسط گروه لایباخ، آنسامبل آوای انسانی، ارکستر سمفونیک رادیو و تلویزیون اسلوونی و گروه کر گالینا و به رهبری نوید گوهری به روی صحنه رفتهاست.
هدف از برگزاری این کارگاه، کار بر روی صدای انسانی و ارتباط آن با بدن، تنفس و ارگانیسم طبیعی انسان است. آوایی انسانی که به تکانههای حسی متصل است و تنها از طریق برداشتن سدهای فیزیکی و روانی (که دستگاه صدایی ما را مختل کردهاست)، قابل دوباره کشف کردن است.
/Contact Us
info@humanvoiceensemble.com
